Selçuk Dinçer

                                                                               Festival Direktörü

Kuklayı Seven Kent

  Renkleri vardır kentlerin ve onların kimliğini belirtir bu renkler.

  Kentler vardır, gri; dumanlı bacaları insandan büyüktür, daha önemlidir.

  Kentler vardır, sarı; bir kâğıt parçasının peşindedir herkes ve insanları bile satılıktır, diğer her şey gibi.

  Kentler vardır, kırmızı; doğmak ve ölmek arasındaki zaman nasıl geçer belli değildir. Kentin hızına ayak uyduramazsa insan, ‘yok’tur artık.

  Kentler vardır, beyaz; zararsız ama yararsız da, var mı belli değil, tıpkı insanları gibi.

  Oysa kentler vardır, mavi, denizler kadar engin. Derinlikleri hep insan içindir bu kentlerin, insanı yüceltmek için.

  Kentler vardır, yeşil, ormanlar kadar zengin. Her solukta yaşadığını bir kez daha anımsar insan. Çevresini saran kültürel zenginliğin bir parçası ve yaratıcısıdır o.

  Ve kentler vardır, kuklayı severler; kimisi mavi, kimisi yeşildir bu kentlerin. İçlerinde diğer renkleri de barındırsalar da tüm diğer renklere baskın gelir mavilikler, yeşillikler. Sanat her yerdedir bu kentlerde, olmazsa olmazdır. Bu kentler yalnız kendileri için yaşamaz, bir ışıktır dünyaya.

  Grisiyle mavisiyle, sarısıyla yeşiliyle insanın eseridir kentler. İnsan seçimleriyle yaratır kentleri. Kısacası, insanın yarattığı gibidir kentler. Biz boyarız kentleri. Kimilerini sarıya kimilerini sevgiye, kimilerini griye kimilerini sanata ve yapabiliyorsak eğer, en zoru, kimilerini ‘insan’a boyarız. Her birimizin elinde bir fırça var ve sürekli boyuyoruz yaşadığımız kentleri. Oysa büyük bir sorumluluk ister o fırçayı kullanmak; gelecek kuşakların yaşamıdır fırçanın ucundan damlayan çünkü. Sorumlulukla boyanan rengârenk bir kent için, kente her rengin en güzel tonunu sürmek için kuklayı seviyoruz ve yaşatıyoruz biz. Yalnız kuklayı da değil, insanı biraz daha ‘insan’ kılan her şeyi.